Kilka myśli na niedzielę
Jakby to było pięknie u nas, gdyby wszystko było prawidłowo: najwyższą władzą powinien być Naród. Naród powinien wybierać najuczciwszych i najlepszych spośród siebie, żeby ci, jak mówił Piotr Skarga, „swoich pożytków zapomniawszy” służyli Narodowi. Przecież „minister” to z łaciny znaczy sługa. Co więcej, do Narodu należy tez ocenia i rozliczanie swoich przedstawicieli. Tymczasem jak to u nas wygląda? Prawie jak dawniej: świat wielkiej polityki, świat władzy i pieniędzy jest niedostępny zwykłemu człowiekowi. Możemy sobie tylko na niego popatrzeć w telewizji i to tak jak w dawnych czasach ubogie dzieci patrzyły przez szybę na wystawę u cukiernika.
Wiele mówi się i wielu ludzi rozmyśla o końcu świata. Jak będzie wyglądał i kiedy nastąpi „Czas Apokalipsy”. Wielu mędrców i proroków także w Starym Testamencie zastanawiało się nad tym. Czynił to między innymi prorok Daniel: fragment jego księgi czytamy w pierwszym czytaniu. Prorok Daniel przebywał razem z Ludem Wybranym najpierw w niewoli babilońskiej a potem w niewoli perskiej. Modlił się tam i prosił o jakiś znak od Pana Boga, o wiadomość, kiedy nadejdzie wyzwolenie z niewoli i powrót Ludu Wybranego do jego Ziemi Obiecanej.
Kiedy jako dzieci byliśmy gdzieś wysyłani, np. po zakupy, albo wychodziliśmy do szkoły towarzyszyły nam zawsze „przestrogi” rodziców: „tylko nie wpadnij pod samochód!”, „tylko nie zgub portfela”, „tylko nie zmarznij” itp. Bywało, że takie „przestrogi” irytowały, bo wydawały się oczywiste. Jednak one osiągały swój cel. Irytacja czy uśmiech z powodu takiej naiwnej „przestrogi” sprawiały, że młody człowiek wychodząc z domu myślał właśnie o tym, co powinien. Inaczej pewnie pobiegłby z głową w chmurach albo myśląc o „niebieskich migdałach” i być może rzeczywiście zgubiłby portfel, zapomniał kupić co trzeba albo nie uważał na przejściu przez jezdnię. Poza tym, nie możemy zapominać, że nasze mamy ostrzegały nas tak z miłości. Miłość trudno wyrazić słowami, dlatego wyrażana w ten sposób brzmi wręcz naiwnie. Takie naiwne, wręcz nadopiekuńcze i oczywiste przestrogi są wyrazem miłości, a zwłaszcza jak się powtarza: „bądź grzeczna”, „słuchaj się”, „zachowuj się ładnie”, itp.
Dzisiaj obchodzimy Święto Niepodległości. W tym roku niezwykłe to święto, bo jest to stulecie odzyskania niepodległości. 1918 rok, dawno to było, nikt już nie pamięta, dla nas żyjących chwilą sto lat to prawie epoka. Pomyślmy, że niewola naszej Ojczyzny trwała znacznie dłużej. Tyle, co od dnia odzyskania niepodległości do dzisiaj i jeszcze pół tego czasu nasz naród prowadził życie ukryte: cierpiał i pracował, konał na krzyżu aby zmartwychwstać. Byli wielcy ludzie: poeci, pisarze, twórcy, społecznicy, a przede wszystkim patrioci, którzy urodzili się w niewoli i w niewoli zmarli, wolnej Polski na oczy nie widzieli, ale wolną Polskę przechowali z szacunkiem w sercu dla nas. My widzimy wolną Polskę ale jak bardzo nie potrafimy nieraz uszanować tego daru.
Dzisiaj Ewangelia mówi o tym jak Pan Jezus wypędził sprzedawców, bankierów i przekupniów z Domu Bożego. Faryzeusze oczywiście protestowali, bo ten cały bazar przynosił na pewno dużo dochodu. Ta sprawa przypomina historię, jakich wiele dzieje się w naszej ojczyźnie. W pewnym małym miasteczku przed wojną wznosiła się dość okazała i piękna synagoga. Oczywiście w czasie wojny została wysadzona i zrównana z ziemią. Po wojnie wspólnoty żydowskiej już w tej miejscowości nie było, ale ze względu na wartość artystyczną Polacy odbudowali budynek synagogi prawie tak samo jak wcześniej wyglądał i zrobili tam dom kultury. Ostatnio wspólnota żydowska upomniała się i chciałaby ten budynek przejąć, a tamtejsza gmina nie chce go przekazać. Właśnie w tym momencie powstaje spór: do kogo należy budynek?
