Kilka myśli na niedzielę
Dzisiejsze Słowo Boże mówi o tym, jak wiara którą wyznajemy ustami sprawdza się w praktyce. Pierwsze czytanie pochodzi z księgi Mądrości Syracha. Mamy tam przysłowia, które uczą, że po ilości plew, jakie zostaną po przesianiu, rozpoznaje się, czy plon był dobry. Po tym czy naczynie wypalane w piecu przetrwa czy pęknie ocenia się, czy było ono dobrze wykonane. Tak samo dobroć, uczciwość, wierność człowieka sprawdza się po tym, co powie lub zrobi względem innych. Jednym słowem człowiek sprawdza się dopiero we wspólnocie. Trudno jest przegrać wyścig, kiedy się biegnie samemu. Trudno przeszkadzać sąsiadom, kiedy się mieszka w środku lasu, trudno jest przegrać jeśli po drugiej stronie szachownicy nikt nie siedzi. O dobroci i pożyteczności drzewa świadczą jego owoce. Chociaż każde drzewo owocuje, to jednak trudno jest zachwycać się daniami z szyszek lub owoców jarzębiny.
Dzisiejsze Słowo Boże mówi o sprawiedliwości, miłosierdziu i przebaczeniu. Pan Jezus mówi do nas dzisiaj w Ewangelii: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną i wypełnioną ponad brzegi wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie”.
Dzisiejsze Słowo Boże mówi o powołaniu. Ewangelicznym przykładem powołania jest wezwanie Pana Jezusa skierowane do Szymona Piotra: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. Różne są opisy Ewangelii na temat powołania pierwszych uczniów. Wielu wrogo nastawionych ludzi twierdzi, że dane przekazywane przez poszczególne Ewangelie wzajemnie się wykluczają i nie da się z nich odtworzyć właściwego biegu wydarzeń. Spróbujmy jednak zobaczyć jak wyglądało powołanie Piotra i w jaki sposób ostatecznie odnalazł go Chrystus. Pierwsze spotkane Pana Jezusa ze św. Piotrem, który jeszcze wtedy nosił imię Szymon, było nad Jordanem, w miejscu, gdzie nauczał św. Jan Chrzciciel. Jego uczniami byli m.in. Jan Ewangelista i Andrzej. Kiedy św. Jan Chrzciciel pokazał swoim uczniom Chrystusa mówiąc: „Oto Baranek Boży”, ci poszli za Jezusem i pozostali z Nim.
Dzisiejsze Słowo Boże mówi o błogosławieństwach. Zacznę od anegdotki, którą kiedyś usłyszałem. Otóż w pewnym wielkim kraju na wschodzie dziennikarze telewizji państwowej chcieli przeprowadzić wywiad ze zwykłymi ludźmi, żeby dowiedzieć się, jak szczęśliwie im się żyje. Podeszli do jednej starszej kobiety i pytają: „Jak wam się tu żyje, babciu?” Ona na to: „Na samym początku, jak wybuchła ta rewolucja, to było nam bardzo ciężko”. Wtedy uśmiechnięty dziennikarz mówi: „No tak, tak dawniej mogło być, a jak wam teraz?” a na to kobieta: „A teraz to już przywykliśmy”. Był taki system – w wielu krajach on ciągle funkcjonuje – w którym miało się wszystkim poprawić. W rzeczywistości jednak nie zmieniła się sytuacja tylko jednej grupy: ci, którzy wcześniej nie mieli nic, później też nie mieli nic. Reszta miała zawsze gorzej.
W pierwszym czytaniu mamy opisane Słowa Boże skierowane do proroka Jeremiasza. Pan Bóg ostrzega w nich proroka, że ludzie nie będą go słuchać i będą z nim walczyć a on sam będzie cierpiał prześladowanie. W czasach proroka Jeremiasza jego kraj czyli Juda znalazł się w bardzo niekorzystnym położeniu pomiędzy dwoma mocarstwami: Asyrią i Egiptem. W takich sytuacjach trzeba dokonać wyboru sojusznika. Królowie judzcy zdecydowali, że sprzymierzą się z Egiptem, żeby w razie konieczności mogli obronić się przed Asyrią. Jednak w tamtych latach wyrosła nowa potęga czyli imperium babilońskie, które pokonało Asyrię, zajęło jej tereny i zamiast niej zagroziło małemu państewku Judy. Wtedy król judzki dumny z tego, że jest w sojuszu w wielkim Egiptem zaczął wojować z Babilończykami. Kiedy Babilon zwrócił się przeciw Judzie, król zawołał na pomoc swojego sojusznika faraona egipskiego. Faraon niechętnie ruszył na wojnę, w którą wmieszał go jego mały sojusznik. Za karę król judzki poniósł śmierć z ręki swojego sojusznika. Potem Egipcjanie starli się z Babilonem i też zostali pokonani, a Juda stała się podległa znienawidzonym Babilończykom.
